امروز برای کاری به مجتمع قضایی شهید محلاتی رفته بودم . برخی از دوستانم هم در آنجا شاغل هستند مشغول کاری بودیم که آقایی به دوست بنده مراجعه کردند و برای ضمانت فیش حقوقی خودشو باید می داد خلاصه فیش حقوقی این آقا را که دوست ما دید یه لحظه چشماش چهارتا شد علت رو که ازش جویا شدم فیش حقوقی را نشانم داد مبلغ این فیش ۱۲۰۰۰۰۰ هزار تومان بود . این فیش حقوقی آبدارچی شهرداری منطقه ۱۴ تهران بود که ۳۰۰۰۰۰ تومان هم اضافه کاری خورده بود .خلاصه از آن بنده خدا(همان آبدارچیه) که پرسیدیم این قیمت درسته یا خیر اونو تایید کرد.ازش پرسیدیم سواد هم داری که گفت نه...

تا اینجای قضیه شاید تعجب نداشت ولی ادامه ماجرا واقعا تعجب آوره از اون بنده خدا آبدارچیه پرسیدیم حقوق شما که اینقدره حقوق شهرداره منطقه ۱۴ چقدره و اونم خیلی راحت جواب داد حدود چهارو نیم میلیون تومان بله درسته چهار میلیون و پانصد هزار تومان ....

دیگه اینجا رو که شنیدیم واقعا تعجب کردیم که چرا شهردار یک منطقه باید همچین مبلغی بگیره و بقیه داستان که خودتون بهتر میدونید...

راستی اگه حقوق شهردار یک منطقه اینقدر باشه حقوق شهردار تهران چقدره؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

و با این حقوق آیا نظام هماهنگی پرداخت اجرا میشه؟؟؟

تا کی باید از آقای شهردار بشنویم که دولت بودجه کمی به شهرداری اختصاص میده و از اونطرف چشممون به این حقوقهای بالا باشه؟؟؟

و آیا درسته فردی که چنین حقوقی دریافت میکنه عملکرد ضعیفی داشته باشه؟؟؟

 آیا درسته پولهایی که به شهرداری میاد باهاش فرهنگسرای پایداری ساخته بشه و در آن آموزش رقص داده بشه؟؟؟

آیا درسته با همین پولها سنگفرشهای سالم شهرک غرب را بکنند و به جاش از نو سنگفرش کنند؟؟؟

چرا آقای شهردار این پولها رو هزینه میکنه ولی حاضر نمیشه مونوریل بسازه ؟

-چون نمیخواد به حرف کسی گوش بده که در انتخابات ریاست جمهوری ازش شکست خورده...

-چون میخواد از مسائل فنی بهره برداریه سیاسی کنه؟؟؟

نمونه این شهردارها رو در گذشته هم داشتیم که هم خوردند و هم بردند و هم  مجازاتی صوری شدند و بعد آزاد شدند.

چرا بعضی ها پس از آن همه رانت خواری و فساد مالی آزاد شدند؟؟؟

تا اینجا بحث ما با یک تیر دو نشان زدیم هم کنایه ای به شهرداری و شهردار و هم به قوه قضائیه ولی موضوع قوه قضائیه باعث میشه ما با همون یک تیر نشان سوم را هم بزنیم و بگوییم که افرادی پشت قوه قضائیه هستند که عروسک گردانی می کنند و باعث فساد و حامی  فاسد می شوند.

القصه اینکه آقای شهردار و رئیس قوه قضائیه و حامیانشان بدونند که :

هم رونق جهان شما نيز بگذرد

هم مرگ بر جهان شما نيز بگذرد

وين بوم محنت از پي آن تا كند خراب 

بر دولت آشيان شما نيز بگذرد

وقتی می خواهیم وارد بلاگفا شویم با چهره ای و متنی روبرو می شویم که جای تاسف دارد

سعید اوطالب...منتقد دولت...فیلم ساز منتقد دولت

بعضی وقتها برای یه رای باید تن به چه کارهایی داد و چه گدایی های سیاسی کرد.متاسفانه این آقا گذشته خودشو فراموش کرده .

اولا انتقادهای بی جا و بی مورد از یک دولت اصولگرای معتقد به امام و انقلاب و نظام که تمام هدفش خدمت به این نظام است نه تنها افتخار نیست بلکه لکه ننگی بر کارنامه کاری اون شخصه...

دوما هر کس نداند ما می دانیم که این آقا برای مطرح کردن خودش انتقاد می کند چون انتقاد از یک منطقی بلند میشود ولی این منطق در انتقادهای ابوطالب دیده نمی شود

گویا آقای ابوطالب در پی سهمی که احمدی نژاد به او نداد انتقاد می کند مثل همه کسانی که با این ایده که در دولت احمدی نژاد جایی نصیبشان شود وارد شدند ولی پس از فهم ماجرا دست به قهر سیاسی زدند

چه بسیار کسانی که سالها در جبهه ها جنگیدند و رشادت به خرج دادند و لب از لب باز نکردند که ما هم سهمی از این مملکت داریم ولی این آقا چند روز به اسارت آمریکایی ها در آمد و امروز ادعای ریاست دارد جالبتر اینجاست که سهیل کریمی هم مثل این آقا دستیگر شد ولی این کجا و آن کجا سهیل کریمی به آرمانها باقی ماند و ابوطالب بوی قدرت گرفت.

آقای ابوطالب شما اگر ادعای ولایت پذیری دارید بهتره که یه جوره دیگر گدایی رای کنید نه با تخریب که یکی از پیام های آقا هم همین بود که دست به تخریب نزنید.

کاش ابوطالب می فهمید که چگونه سر زبانها افتاد و به کجا یا شاید به ناکجا کشیده شد.امیدواریم که این آقا قبل از اینکه جذب نیروهای مخالف دولت بشه خودشو دریابد و به اصل خودش باز گردد . امیدواریم که این بیت در خصوص آقای ابوطالب هم صدق کند و روزگار خودش را به یاد آورد

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش                     باز جوید روزگار وصل خویش

اگر سخن از نقد و بررسي عملكرد مجموعه اي در گذشته مي شود طبعا مي بايست دستاوردها و آسيب هاي گذشته آن مجموعه با توجه به فرصت هاي از دست رفته و جايگاه اجتماعي كنوني آن، مد نظر قرار بگيرد. اين مهم نه با شعار كه با اعتقاد به لزوم نقد از يك سو و واقع بيني از سوي ديگر محقق مي شود. تا كنون سران اصلاحات بارها و بارها از لزوم اين بازنگري سخن گفته اند. اما به نظر، جمعي كه جز تندرو و افراطي نمي توان لقبشان داد، نه تنها اعتقاد واقعي بدين معنا ندارند، بلكه مي كوشند تا در سايه اي از خودبزرگ بيني، همچنان عملكرد گذشته خويش را تقديس كنند. شايد هم فرار از گناه است كه متهم را به توجيه و حتي افتخار نسبت به گذشته خويش سوق مي دهد.

در فضايي كه چهره هاي اصلاحات از روند گذشته خويش بارها ابراز پشيماني كرده اند و ناكامي ها را متأثر از تندروي هاي افراطيون دانسته اند، عجيب است كه برخي چهره هاي يك جريان افراطي همچنان از دستاوردهاي وطن فروشي هاي خويش مي گويند و از عملكردي دفاع مي كنند كه برگ روشني در آن نيست.

دبير كل مشاركت اخيرا طي سخناني گفته است:«با تمام وجود معتقدم از بزرگترين اقدامات مجلس ششم نامه به رهبري و تحصن نمايندگان و استعفاي دسته جمعي بوده است و همواره از آن دفاع خواهيم كرد!» و جالب اينجاست كه اينان هنوز از همراهي با شخصي سخن مي گويند كه روزي طرح عبور از او را نيز در دستور كار داشتند:«ما بر محوريت آقاي خاتمي تأكيد داريم»

شايد بد نباشد در اين مجال نگاهي هر چند گذرا به نامه شرم آور اينان خطاب به رهبر معظم انقلاب بيندازيم. ببينيم اينان به چه چيز افتخار مي كنند. آيا به راستي آنچه در مجلس ششم طرح شد و در تريبون ها بارها مورد اشاره قرار گرفت و در آن هيچ توجهي به مشكلات مردم نبود، جايي براي دفاع هم دارد؟ آيا همين مشي نبود كه بي اعتمادي مردم را براي اصلاحات به ارمغان آورد؟ در فضايي كه حتي اصلاحاتيان مجلس آينده را از آنِ اهل اعتدال مي دانند، سخن گفتن دوباره از تندروي به كجا خواهد انجاميد؟

در نامه سرگشاده 127 نماينده مجلس ششم چنين مي خوانيم:« آنچه ما را بر آن داشت تا بدين صورت مصدع اوقات شويم حساسيت شرايط، فرصت اندك و بزرگي خطري است كه پيش روي كشور است و با كمال تاسف نجواهاي خيرخواهانه و پيشنهادهاي آرام و مكتوم ما در سال هاي گذشته ره به جايي نبرده است.»

نويسندگان نامه مي كوشيدند تا به لحني دلسوزانه موقعيت ايران را در جامعه جهاني كاملا سياه جلوه دهند و ايران را كشوري منزوي معرفي كنند تا شايد از اين محمل نتيجه مطلوبشان فراهم آيد:« تنها با تسامح مي توان وضعيت ايران را در زمان اشغال در جنگ جهاني دوم و يا پيش از پذيرش قطعنامه 598 با وضع كنوني قابل مقايسه دانست كه در اولي با قطع هرگونه اميد در داخل، عامل خارجي سرنوشت كشور را رقم زد و در برهه دوم اراده و تدبير و دورانديشي حضرت امام خميني(ره) و اتكاي به مردم كشور را نجات داد. اما شايد دوره كنوني از اين لحاظ بي مانند باشد كه شكاف هاي سياسي و اجتماعي با تهديد خارجي و برنامه آشكار دولت ايالات متحده آمريكا(به عنوان قدرتي كه در برابر خود مانعي نمي بيند) براي تغيير نقشه ژئوپولتيك منطقه همزمان شده و نظام ناچار به كنش و واكنش در برابر اين برنامه است.»

از يك سو از خطر آمريكا سخن مي گفتند و اتكاي به مردم را به عنوان راه حل مطرح مي كردند و از سوي ديگر خود مكملي بودند بر پازل جنگ رواني دشمن. آنچنان شرايط كشور را سياه جلوه مي دادند و تهديد را جدي و نارضايتي مردم را كثير كه هر خواننده نامه جز تصويري مخدوش و تيره از نظام نمي يافت و جالب اينجاست كه همين به اصطلاح دلسوزان از ضرورت پشتوانه مردمي مي گفتند و اميد را هجي مي كردند و حال آنكه سراسر مصاحبه ها و حتي متن نامه شان چيزي جز يأس و سرسپردگي را به مخاطب القا نمي كرد.

«...با اين حال و روز كشور فرصت چنداني باقي نمانده است. قالب ملت ناراضي و نااميد، اكثريت نخبگان ساكت يا مهاجر، سرمايه هاي مادي گريزان و نيروهاي خارجي از هر طرف كشور را احاطه كرده اند. با اين وضع براي آينده كشور دو حالت بيش متصور نيست؛ يا ديكتاتوري و استبداد، كه در خوشبينانه ترين حالت فرجامي جز وابستگي و در نهايت فروپاشي يا استحاله ندارد و يا بازگشت به اصول قانون اساسي و تمكين صادقانه به قواعد دموكراتيك.»

از وضعيت اسفبار كشور مي گفتند و مي بافتند. حال آنكه فراموش كرده بودند كه سال هاست بخش عظيمي از مسئوليت ها و كرسي ها را خود و هم كيشانشان در اختيار داشتند. اگر وضعيت در سال 82 آنگونه بود كه مي گفتند، مسئول ايجاد آن چه كسي بود؟ مسبب نارضايتي و نااميدي مردم و... به فرض صحت مدعا، چه كسي بود؟

سرخوشان پيروزي دوم خرداد اين بار مي كوشيدند تا خويش را بر جايگاه قاضي بنشانند. همه معضلات كشور را به رقيب نسبت دهند و چنان وانمود كنند كه گويي آسمان دهن باز كرده است و اينان به يكباره سر از كرسي هاي مسئوليتي كشور در آورده اند! همينان كه امروز هم هر عملكرد رقيب را به صرف رقيب بودن محكوم مي كنند، آن زمان كوشيدند تا با سياه نمايي هر چه بيشتر اهداف شوم خويش را پي بگيرند.

كساني كه اگر كشور را در دست داشتند، از سر ذلت تقديم جهانخوران مي كردند، آن روز دلسوزانه رهبر انقلاب را نصيحت به نوشيدن جام زهر مي كردند! كساني كه آمريكا را فرشته نجات كشور معرفي مي كردند و در خفا مزد از بيگانه مي گرفتند: «اگر جام زهري بايد نوشيد قبل از آنكه ميان نظام و مهمتر از آن، استقلال و تماميت ارضي كشور در مخاطره قرار گيرد، بايد نوشيده شود و بي ترديد اين برخورد خردمندانه و متواضعانه از سوي ملت با همان پاداشي مواجه مي شود كه امام عزيز راحل روبرو شد.»

و چه تاسف بار است افتخار به اين پيشينه! مشكل نه درد مردم بود و نه فراري شدن سرمايه هاي خارجي و نه تهديدات بيگانگان. مي بايست ستون خيمه نظام يعني ولايت فقيه را مي شكستند. همانان كه طرح رفراندومشان با تشويق مايكل لدين بدرقه مي شد. مي بايست رهبري از اختياراتش عدول مي كرد و قانون اساسي هم مطابق اصول دموكراسي غربي و اقتضاعات منافع افراطيون تفسير مي شد:«مفسران قانون اساسي چنان بي پروا به تفسير برخي از اصول قانون اساسي مي پردازند(به عنوان نمونه اختيارات بي حد و حصر براي رهبر) گويي همه شرع و قانون اساسي تنها يك اصل است.»

بايد شوراي نگهبان را هم مي شكستند تا هر بي صلاحيتي راكه خواستند بتوانند در جايگاه نمايندگي مردم و مسئوليت هاي كلان كشور جاي دهند. دقيقا در همين راستا بود كه تلاش كردند تا از مردم و حقوق مردم و رأي مردم پلي بسازند تا با پوشيدن پوستين حمايت از آراء مردم و اصول دموكراسي به منافع خويش دست يازند: «نمي توان براي مردم عراق رفراندوم را تجويز كرد و از تريبون نماز جمعه خواستار انتخابات آزاد در آن كشور شد ولي مردم خودمان را از اين حق مسلم محروم كرد.»

اينان كه انتخابات شوراها را كه به بيان خودشان آزادترين انتخابات بود فراموش كردند و نخواستند "نه" مردم را به دغلبازي بشنوند، وقتي معين رد صلاحيت شد، فغان ها به راه انداختند كه اصول مردم سالاري نقض شد! و چون معين با حكم حكومتي رهبر انقلاب وارد عرصه انتخابات شد، حيران و درمانده شيوه ديگر براي ايراد گرفتن در پيش گرفتند. و امروز دبير كلشان مي گويد:«ما تأييد صلاحيت دكتر معين را در انتخابات رياست جمهوري از نتايج عدم شركت در انتخابات مجلس هفتم مي‌دانيم چون در آن زمان حاكميت نياز به حضور بالا و مشروعيت انتخابات داشت!»

به راستي مگر معين چقدر رأي آورد؟ اگر اين تعداد رأي دهندگان وارد انتخابات نمي شدند، براي نظام مشكل مشروعيتي ايجاد مي شد؟ چقدر ادعاي كساني كه به اصطلاح خودشان اهل خرد و سياستند مي تواند مضحك و خنده دار باشد و چقدر مستمعان مي بايست نادان و جاهل باشند كه بر اين همه بي منطقي صحه بگذارند؟ اينان كه رهبر انقلاب را هم مقابل خويش مي بينند و در كنار همه رقبايشان در يك كفه ترازو مي گذارند و حاكميت لقب مي دهند، آيا هيچ فكر كرده اند عاقبت تندروي ها چه خواهد بود و قضاوت مردم چگونه؟ آيا وقت آن نيست كه نقد گذشته اصلاحات به معناي واقعي كلمه محقق شود و سران واقعي اصلاحات به دور از مصلحت انديشي هاي بيهوده براي حفظ كشتي به گل نشسته اصلاح طلبان هم كه شده، حساب خويش را از تندروها جدا كنند؟

امروز فلسطین را می بینی؟

به یاد داریم که روزی فریاد می زدیم و این شعار از دل بر می آوردیم که راه آزادی قدس از کربلا می گذرد و روزی رسید که کربلا آزاد شد چون از دل بر آمد بر دل نشست و تحقق یافت.

قسمت اول شعارمان تحقق یافت ...

قسمت دوم شعارمان نزدیک است که به ثمر بشیند. و بد به حال کسانی که به قول رئیس جمهور محترم کشورمان روزی به پای میز محاکمه کشیده خواهند شد آنهم نه فقط در این عالم که در محضر خدا چون  عالم محضر خداستو در محضر خدا معصیت کردند محاکمه خواهند شد.مگر می شود فریاد کودکان بی گناه ثمر نبخشد و ناله های مادران داغ دیده دامان این جنایتکاران را نگیرد؟؟؟...

امروز این جنایتکاران علنا اضهار میکنند که از عمل خود پشیمان نیستند و چه بد که به گناه خود افتخار کنی. روزی که موعود فرا رسد نزدیک و روزی که ناله های عذابتان را بشنویم دور نیست.

بکشید و خون بریزید که این خونها ریشه اسلام را قدرت بخشیده و خواهد بخشید... مگر بوده در تاریخ که ظالمی بماند و خار نباشد اگر بوده پس فرعون و فرعونیان و نمرود و یزید و معاویه و شمر و هیتلر و صدام و ... چیست؟؟؟

جای سه نقطه ها نامتان را خواهیم دید.

بازهم بد به حال کسانی که افتخارشان حمایت ظالمینی است که نه کودک و نه بزرگ سرشان می شود. داخلیانی که دم از دموکراسی می زنند و خون می خورند گویا برای اینان ناف دموکراسی را با خون بریده اند. ایرادی ندارد سه نقطه زیاد است و برای همه شما ظالمان جای دارد چه داخلی و چه خارجی و به حق که اسرائیل باید از صفحه روزگار محو شود. 

اعداد نه تنها در زندگی مادی که در زندگی معنوی ما نیز حائزاهمیت فراوانند  ، تعدا رکعات نماز ، تعداد تسبیحات اربعه ، تعداد تسبیحات حضرت فاطمه (س) و امثال اینها نشان می دهند که زندگی معنوی جدا از اعداد نیست . منزلت اعداد منحصر به اعدادی نظیر پنج ، هفت ، دوازده وچهارده و چهل می شود که برای هریک دلیل یا دلایلی را ذکر کرده اند :

عدد پنج به دلیل 5 تن پیامبر اولوالعزم و 5 تن آل عبا،

عدد هفت به واسطه 7 آسمان و 7شهر عشق و 7 مرحله سلوک عارفان ، 7 دور طواف خانه خدا.

عدد دوازده به دلیل 12 معصوم و12 چشمه ایی که به معجزه حضرت موسی از دل سنگ جوشید ،

وعدد چهارده به دلیل 14 معصوم تقدس یافته اند ؛ به همین قیاس برای عدد چهل نیز باید دلایلی موجود باشد :

عقل آدمی در چهل سالگی به بالاترین کمال خود در حد استعداد هر فرد می رسد ،

حضرت رسول در سن چهل سالگی به رسالت مبعوث شدند ،

حضرت موسی چهل روز در کوه معتکف بود تا الواح  هفتگانه را دریافت داشت ،

قوم بنی اسراییل به دلیل کفران نعمت و پرستش گوساله به سرگردانی چهل ساله محکوم شدند ،

و تخمیر طینت آدم ابوالبشر در 40 روز به اتمام رسید . عارفان وسالکان طریق حق چله نشینی را از همین آفرینش چهل روزه حضرت آدم اقتباس کردند ، سهروردی بیان می کند که : خداوند انسان را در چهل روز آفرید و هر روز صفتی به او اعطا کرد که هریک حجابی ومایه تعلق وی به دنیا بود تا اینکه در روز چهلم حجاب ها کامل و متراکم شد . در چله نشینی سالک یک به یک حجاب ها را می درد تا در روز چهلم انوار حق در وی تجلی می یابد . " هرچند اربعین از اعداد و کمیات است ولی در فرهنگ عرفان اسلامی این واژه کمّی در ارتباط با کیفیات مطرح می شود و لذا تکرار عمل تا چهل مرتبه تکمیل کننده ابعاد روحانی و عرفانی انسان را باعث می گردد ."(1)

سید مهدى بحرالعلوم  در زمینه جایگاه عدد چهل فرموده است :

" خود به عیان دیده ام و به بیان دانسته ام كه این مرحله شریفه ، از مراحل عدد را خاصیتى خاص و تاثیرى مخصوص است ، در ظهور استعداد(ها) و تتمیم ملكات ، در طى منازل و قطع مراحل ."(2) خاصیت اربعین در ظهور فعلیت و بروزاستعداد و حصول صفات ملكه ،امرى است که  در آیات واخبار بر آن تصریح شده است ، و در سلوك و خودسازى ، براى جلب فیوضات وانوارالهى ، چنانچه در قرآن و گفتار معصومین(ع ) و سیره اولیاء آمده است ، عدد اربعین دارای  جایگاه ویژه و بلنداست ." در حقیقت عدد چهل سمبل آغازین تکامل ، مظهر کمال ، جلوه پختگی ، اعلام پشت سر گذاشتن مرحله خامی و نادانی ، نخستین مرحله هوشیاری ... می باشد "(3) به هر روی مثالهای فراوانی را می توان در اهمیت عدد چهل در آیات و روایات یافت ولی در نهایت همانند بسیاری موارد که برای انسان نامکشوف است سّر عدد چهل نیز برای ما نامشخص است . چه فلسفه وحکمتی در این نهفته است که چهل روز بعداز در گذشت فردی ،خویشان وی  گرد هم آمده و به عزاداری می پردازند ؟ اگر هدف تنها یادآوری نام آن تازه گذشته است ، چرا 30 روز یا 50 روز یا هرعدد دیگری را برای این امر اختصاص نداده اند ؟ در عدد چهل چه سری نهفته است وبعد از گذشت این چهل روز چه روی می دهد و بایستی روی می داده است ؟ شاید پس از گذشت این مدت انسان  به روشن بینی نسبت به آن رویداد دست می یابد ، غبار اندوه اندکی برخاسته وقدرت تحلیل سربرمی آورد وبه انسان مجال می دهد به بازبینی آنچه گذشته بپردازد . شاید  برگزاری مراسم اربعین برای امام حسین برای بازبینی وتحلیل واقعه عاشورا و زنده نگاه داشتن آن معمول شده است تا با روشن بینی وقدرت تحلیل واقعه عاشورا بررسی و تشریح گردد ، واقعه ایی که اگر بگوییم همانند قرآن دارای لایه های متعدد وبیشمار است گزافه نگفته ایم و به بیراهه نرفته ایم . به هر روی اربعین خورشید آسمان شهادت و راه منیر هدایت در راه است ، در این روز وایام بکوشیم تا به دور از تحریفات واحساساتی گری های افراطی آن امام راستین را بشناسیم و به مدد نفس قدسی اش بر هدف انسانی آن بزرگمرد همه دورانها آگاهی یابیم .

در مقاله روز چهارشنبه ۱/۱۲/۱۳۸۶ روزنامه کیهان به قلم حسین شریعتمداری نوشته شده بود که محتشمی پور عضو شورای مرکزی مجمع روحانیون مبارز در سخنرانی خود در مراسم ختم آیت الله توسلی به تطهیر نهضت آزادی پرداخته و حتی گفته امام از این نهضت حمایت می کرد . حسین شریعتمداری در ادامه مقاله با استناد به صحیفه امام (ره) اشاره می کند که خود آقای محتمشمی پور در دوران وزارت خود (وزارت کشور) نامه ای به امام (ره) می نویسد و به تحریفات نهضت آزادی اشاره میکند و امام هم در جواب این نامه نهضت آزادی را عامل سیلی خوردن اسلام از بیگانه دانسته.

حال با توجه به این سخنان آیا اگر انتقاد کنیم مسئول موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (ره) اینرا می پذیرد و همانطور که در مصاحبه های خود با جبهه دوم خرداد به اعتراض نسبت به سخنان فرمانده سپاه پاسداران برخاست با این تحریف هم مقابله خواهد کرد یا نه ...البته دو روز از این ماجرا می گذرد ولی سخنی نشنیده ایم گویا تیغ ایشان تنها برای خودی ها تیز است.

چرا موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی از این تحریفات جلوگیری نمی کند و چرا مسئول این موسسه!!! بجای بازیهای سیاسی کمی به فکر این تحریفات نیست. چرا ایشان به صورت جناحی کار می کند؟ مگر ایشان اشاره نکردند که امام منحصر به جناح و گروهی نیست.

یکی از اصول امام خمینی(ره) این بود که به هیچ جناحی تعلق نداشت و جناحی کار نمیکردند زیرا اگر چنین کاری را می کردند هیچ وقت نمی توانستند این خیل عظیم حمایت مردمی را داشته باشند.